Oś Świata/Moja oś świata

Siła rażenia nauczyciela

20.10
2011

Odwiedziłam znajome młode małżeństwo z nowo narodzoną córeczką. On jest dyrektorem firmy, ona chwilowo nie pracuje, ale pracowała w finansach. Oboje skończyli ekonomię kilka lat temu. Rozmowa zeszła na szkołę. Wtedy młody tata powiedział o swojej traumie szkolnej związanej z lekcjami języka polskiego.

Znany w kręgach warszawskich nauczyciel zadał uczniom wypracowanie. W czasie omawiania prac skupił się na pracy mojego znajomego, nie ujawniał jego nazwiska autor. Zdanie po zdaniu skrytykował wypracowanie. Znajomy podejrzewał, że niektórzy z uczniów wiedzą, że jest to jego praca, przeżywał katusze, tym dotkliwsze, że „profesor” nie szczędził inwektyw. Od tego czasu, gdy brał do ręki długopis opanowywał go paraliż. Mimo korepetycji i starań ze strony rodziny uraz mu pozostał. Na szczęście ma teraz dwie sekretarki.

Jego żona z kolei powiedziała, że miała tak opresyjnego historyka, że na studiach (na których jej dobrze szło) mało nie zdała z przedmiotu, który miał w tytule – historia, nie mogła zmusić się do zajrzenia do środka.

Nie sądzę, aby ci nauczyciele zdawali sobie sprawę w jakiej pamięci swoich wychowanków pozostali. Pewnie mają o sobie dobre zdanie jako o nauczycielach.

Ale są i inne sytuacje. Często słyszę we wspomnieniach nauczycieli – „Miałem świetną nauczycielkę, ona mnie zachęciła do nauki” lub „Gdyby nie słowa X-a, to bym nie dał rady, a tak na ludzi wyszedłem”.

Sama miałam taką sytuację. W szkole podstawowej nie szło mi z języka polskiego, zdaniem nauczycieli nie umiałam pisać. Gdy zdałam do liceum pani Teresa Holzer zadała nam pierwsze wypracowanie: Teatr, kino czy książka?

Napisałam, dość emocjonalnie, że teatr. Dostałam pierwszy raz w życiu czwórkę za wypracowanie. I uwierzyłam w siebie. Nie sądzę, aby pani profesor zdawała sobie sprawę co mi uczyniła.

Inna historia dotyczy mojego znajomego, który miał okropne kłopoty w szkole (skończył doktoratem, ale to inna historia). Nie zdał do klasy szóstej i gdy powtarzał rok nowa pani od matematyki powiedział mu – „Ty nie jesteś całkiem głupi z matmy”. Tym zdaniem uratowała jego pobyt w szkole.

Każdy z nas ma pewnie taką historię w pamięci. Jaki wniosek?

Nauczyciele mają ogromną siłę rażenia w każdą stronę, a nie zdają sobie z tego sprawy. Mogą zadecydować o udanym życiu ucznia lub o jego klęsce. Pamiętajmy o tym na co dzień i bądźmy ostrożni.

 

8
Dodaj komentarz

avatar
najnowszy najstarszy
avatar

Jak tu być ostrożnym, gdy trzeba zrealizować podstawę, wycisnąć z uczniów odpowiednią średnią, przygotować do testów i egzaminów, spełnić wymagania, nadążyć, wykonać polecenia, wykazać się i jeszcze sprawozdać. No i nie podpaść.

avatar

Bardzo ważne jest, aby nauczyciele w każdym uczniu znaleźli coś dobrego. Nie wydaje się to trudne: podczas oceniania prac, zaczynam od tego, co wyróżnia ją (np. Gratulacje, świetny wstęp!, Ciekawa historia!), delikatnie zaznaczając błędy (np. Postaraj się popracować nad ortografią, Nie zapominaj o akapitach). Dzieci taką krytykę odbierały pozytywnie, nie czuły, że czegoś nie potrafią.

Niestety, wielu nauczycieli zapomina o tego typu motywacji, przekładając wszelkie frustracje na podopiecznych.

avatar

Jak tu być ostrożnym, gdy trzeba opracować plany, zrealizować podstawę, wycisnąć z uczniów odpowiednią średnią, przygotować do testów i egzaminów, spełnić wymagania, nadążyć, wykonać polecenia, wykazać się i jeszcze sprawozdać. No i nie podpaść.

avatar

Może siła naszego rażenia to, co innego niż słowa. Bądźmy radośni i pokazujmy pasje. Gdy ich nie mamy, to i ostrożność nam nic nie pomoże. W dzisiejszej szkole zdominowanej przez egzaminy i systemy oceniania oraz prawa dziecka (odnoszące się do oceniania) trudno jest znaleźć czas na to by zainteresować, zadbać o WOW. Pomagając zdobyć wiedzę i umiejętności, kształtując postawy, mniej oceniajmy tylko przede wszystkim pokazujmy zjawiska prawa, zasady, formy itd. Gdy uda się nam zainteresować ucznia (chociaż w małym stopniu), to ocenianie będzie miało coraz więcej elementów samooceny. Uczniowie ucząc się jeździć na nartach, rowerze, deskorolce, czy pracy na komputerze,… Czytaj więcej »

avatar
Danusia

Nauczanie bez oceniania? Niektórzy uważają, że to niemożliwe.
A jednak jeździmy z powodzeniem na rowerze.
WOW – bardzo ważne, ale ostrożność w kontaktach też.
D

avatar
e.

> Odwiedziłam znajome młode małżeństwo z nowo narodzoną córeczką. On > jest dyrektorem firmy, ona chwilowo nie pracuje, ale pracowała w
> finansach.

Jak to NIE PRACUJE???!!! Jeśli mają maleńkie dziecko, to pracuje – i to bardzo ciężko.

avatar
Danusia

Tak. Racja – pracuje w domu. Choć ona sama chyba nie określiłaby tego, że bardzo ciężko, ma dużą pomoc od rodziny. Ale to wyjątkowy przypadek. Powinnam napisać : nie pracuje zawodowo. Jak to jednak opresja wchodzi w podświadomość. Dziękuję.
D